Clint Eastwood’un son filmi, beklentileri boşa çıkarmayarak tüm ağırlığıyla vizyondaki yerini aldı. Sahip olduğu kompozisyonun işleniş biçimiyle bugüne dek defalarca kanıtladığı usta yönetmenliğine demirden bir halka daha geçiren Eastwood, konu bakımından adalet ve suçluluk temalarını ele alıyor. Bunu yaparken klasikleşmiş teatral yapılardan kolaylıkla sıyrılan Juror #2, montajında kullanılan aktif dinamizm ile alıştığımız mahkeme filmlerinden daha hareketli ve gerilim dozu yüksek bir film. Başrollerinde Nicholas Hoult (Justin Kemp), Zoey Deutch (Allison Crewson), Toni Collette (Faith Killebrew), Gabriel Basso (James Michael Sythe), J.K. Simmons (Harold), Kiefer Sutherland (Larry Lasker) ve Chris Messina (Eric Resnick) gibi isimleri bir araya getiren ve şimdilik her yerde vizyona girmeyen ancak Eastwood’un filmografisinde parlayan Juror #2, 2024’ün önemli yapımlarından. Senaryo koltuğunda Jonathan A. Abrams’un olduğu, sinematografisinin ise Big Little Lies (2017-2025), Sharp Objects (2018) ve Nine Perfect Strangers (2021) gibi televizyon yapımlarına imza atan Yves Bélanger’e emanet edildiği Eastwood’un 42. filmi Juror #2, yaşayan bir efsanenin çalışmasını deneyimlemek için müthiş bir fırsat.
Yalanı Saklamanın Verdiği Tutkusal Haz
Başlangıçta sıradan ve alışmış olduğumuz bir hayat düzeniyle filmin giriş kısmını oldukça sade tutan ancak hemen ilk sekanslarda belli ipuçları da veren Juror #2, anlatısının sadeliğini montajında saklı olan biçimsel / görsel dışavurum ile birleştiriyor. Bu şekilde giderek zenginleşen ve asla tekrara dönüşmeyen flashback tasarımı ile ana karakterler üzerinden olayın kendisini olabildiğince besliyor. Bu şekilde sinematik unsur olarak ekrana deneysel yansımayan, kendisine has kalitede bir kimlik edinen filmin Nicholas Hoult’un karakteri üzerinden tekil bir anlatıcı sistemine dönen akışı durağan olan mayınlı tarlanın içerisine asla ayaklarını basmıyor. Bu da Juror #2’nin bir başka başarısı. Öyle ki olabilecek en sıradan hikâyeyi, beklenilen tekdüze bir anlatım biçiminde öldürmüyor. Bunun yerine anlatıcısını hem kurban ediyor hem de onu söz sahibi olabilecek bir merkeze çağırıyor, böylelikle Nicholas Hoult’un karakterini ciddi anlamda besleyen özellikler ortaya çıkıyor. Öte yandan karakterin kadrajda bulunduğu tüm anlar filmin her karesini beslerken anlamsal olarak belli bir derinlik de kazandırıyor. Filmin yapısı gereği anlatı iskeletini tek karakter (Justin Kemp) etrafında dönen bir hikâye olarak da değerlendirebiliriz ancak bu değerlendirmenin, hiçbir zaman filmin görsel akışında sırıtabilecek bir olumsuzluk sergilemediğini de ekleyelim. Bu bağlamda Juror #2 için rahatlıkla yakında 95 yaşına basacak olan Clint Eastwood’un yönetmenlik kariyerinin öne çıkan çalışmalarından biri diyebiliriz.
İnsan Öznesinin Hakikate Bağlılığı
Filmde önemli bir görsel aksesuar olarak kullanılan Justitia’nın varlığı ve onun sürekli sallantıda olan terazisi, filmin karakterlerini ana olay etrafında topluyor. Bir anlamda asıl bilginin gizli tutulma şekli bir heykelin kapalı gözlerinden yansıyor ve onun terazisine esinti kaynağı oluyor. Bunun dışında filmde gizli özne olarak kullanılan bir başka unsur ise Justin Kemp’in film boyunca elinden ayırmadığı bozuk parası. Bir nevi bağımlılığının önüne geçmek için kanıt şeklinde izleyiciye sunulan ve zaman zaman izleyicinin de dikkatini dışarıdan dağıtmak için kullanılan bu nesne, film boyunca avuç içindeki sürtünüşüyle kendi içinde bir yankı senfonisi oluşturuyor. Oldukça bilinçli bir şekilde kullanılan bu aksesuarlar her durumda filmin sonuna değin tarafını özellikle belli etmiyor.
Bu anlamda da kendi içerisinde bir oyun mekanizmasına sahip olan Juror #2, statik ve kendisini tekrar etmeyen mekân kullanımıyla interaktif olarak izleyiciyi de kendi yapbozunu çözmeye davet ediyor. Nicholas Hoult‘un duygularının dışavurumu olarak yüz ifadesinde yer etmiş olan ve nadir olarak ortaya çıkan “yüz kızarma” hali birkaç noktada anlatının üzerini süslüyor ve olaya gerçeklik atmosferi kazandırıyor. Bu bağlamda Hoult‘un oyunculuğu film boyunca, en hafif tabirle “dikkat çekiyor”. Whiplash (2014) filminden sempatimizi kazanan J.K. Simmons’ın karakteri zaman zaman kilit noktalarda kendisini gösterirken Zoey Deutch’un karakteri hikâyeye narin bir şekilde dokunsa da Justitia’nın terazisini defalarca sallandırabilecek bir yükü anlatıya sürüklüyor. Ayrıca Chris Messina’nın Eric Resnick karakteri için görsel düzlemde çok uygun olması, filmin ilk yarısında izleyiciyi inandırıcılık bağlamında kolayca ele geçiriyor. Toni Collette ise her zamanki gibi kompozisyonun içindeki en tekinsiz havayı avucunun içerisinde ustalıkla tutuyor.
Salt Hayvan Yaşamının O Patolojik Bakışı
Oldukça insani bir konuya duru bir üslupla yaklaşan Juror #2, bu denli sıradan olan ancak hayatın her bir yanına bulaşmış ve buna bağlı olarak dünya düzeninde yer etmiş olan suçlu olma ve olmama durumunu her anlamda besliyor. Ahlaki olarak izleyiciyi elindeki tüm elementlerle birlikte ikiye bölen ve bunun hissini beyazperdenin karşısında yerini almış hemen her seyircinin ruh haline sirayet ettiren Clint Eastwood’un Juror #2 filmi ne yazık ki dağıtım açısından dünyanın birçok yerinde gösterilme imkânına erişemiyor. Ben filmi Paris’te genel gösterimde izleme şansı yakaladım ancak filmin ülkemizde gösterime girip girmeyeceği henüz belli değil. Bu da böylesine bir kadroya ve yönetmene sahip bir filmin deneyiminin aktarılmasında tıkanıklık oluşturuyor. Bir röportajında film yapmanın “entelektüel bir spor değil, duygusal bir zanaat olduğunun” altını çizen Eastwood, yeni filmindeki hikâyeyi doğrudan aktarmak yerine, onun filmi izleyen her bir zihinde özellikli bir yere bağlanmasına özen gösteriyor.
