Dial M for Movie olarak geçtiğimiz günlerde Paris’teki dünya prömiyeri özel gösterimine katıldığımız Return to Silent Hill (Sessiz Tepe: Dönüş, 2026), sisle örtülü bir mekânda kül parçacıklarını aktif tutmaya çalışıyor. Japon şirketi Konami‘nin beğenilen oyunu Silent Hill’den, artık bir uyarlama serisinin parçası haline gelen Return to Silent Hill, her ne kadar oldukça takdir gören 2006 yapımı Silent Hill’in yönetmeni Christophe Gans‘ın elinden çıkmış olsa da beklenildiği ölçüde beğeni yağmuruna tutulmadı. Film özünde Silent Hill’in beğenilen tüm karelerinin küçük bir özeti niteliğinde yeni izleyicileriyle buluşuyor. İlk filme göre Return…’ün üzerine görsel anlamda neredeyse çok küçük dokunuşlarda bulunan ancak içerik bağlamında farklı yaklaşımlar tercih eden Gans, bir anlamda filmin özünü oldukça ekonomik kullanarak minimalize etmiş gözüküyor. Filmin güçlü denilebilecek izlenimi ise sadece günümüz teknolojisini kullanmasındaki faktörlerden kaynaklanıyor. Bu da nihayetinde artık zaruri bir duruma dönüştüğü için hikâye görsel düzlemde yeterince parıldama yakalayamıyor. Buna rağmen filmin düzeneği amatörce gözükmese de, 2006 yapımı Silent Hill’de yakalanan ikonik duruşa da erişemiyor. Return to Silent Hill’in yapım olarak cılız kalmasındaki en büyük neden, korku filmi türündeki sinematik gelişmeleri birer birer uygulamasında yatıyor, Gans sanki ilk filmle ne denli zengin bir anlam evreni yarattığının farkında değil gibi. Anlatımın bu türden bir görsel tabana sırtını yaslaması teknik bağlamda odak noktasını ikinci plana itiyor.
Duygusal Yükü Korkunun Önüne Geçen Bir Atmosfer
Başrollerinde Jeremy Irvine (James Sunderland), Hannah Emily Anderson (Mary Crane), Robert Strange (Red Pyramid) ve Evie Templeton (Laura) gibi isimlerin bulunduğu Return to Silent Hill, karakter çizimleriyle filmi bir anlamda oyun boyutuna bilinçli olarak dönüştürmüş. Wednesday (2022) ile ekranda adeta kendi karakterini yaratabilme yeteneği olan Evie Templeton her ne kadar film boyunca az sahne süresi olsa da etkili bir dokunuş yaratıyor. Filmin başlangıcından itibaren her sekanstaki gerek çekim tekniklerine yaklaşım gerekse karakterlerin oyunlardaki gibi yapay ve dinamik duramayış halleri filmin her karesine sinmiş. Bu da yoğun ölçüde filmin korku ve gerilim seviyesini aşağıya düşürmüş. Nitekim bu bağlamda karşılaştırma yapıldığında 2006 yapımı Silent Hill’in Return to Silent Hill’e göre daha yaratıcı ve gerilim dozunun yüksek olduğunu söyleyebiliriz. Temelde James Sunderland ve Mary Crane karakterlerinin sırtında ilerleyen film, yas teması üzerinden duygusal bir derinlik kazanmaya çalışıyor ve bu deneyimi sık sık izleyicinin önüne atıyor.
Bu doğrultuda bir anlam arayışı kazanmaya çalışırken filmin anlatısı sadece karanlık düzlemde turlar atıyor. Korku faktörü olabilecek herhangi bir öğeyi doğrudan beslemiyor. Buna rağmen 2006 yapımı Silent Hill’de öne çıkan kareleri adeta bir sanat galerisi mantığında aynı formatta göstermeye çalışıyor. Bu durum filmin içerisinde anlamsal boşluklar yaratırken diğer yandan korkunun merkezini kırıyor. Return to Silent Hill’in eli görsel bağlamda değil daha çok psikolojik dışavurumlarda güçlü. Görsel anlamda oyunun dinamiğine sadık kalan film, modern sinematik tekniklerle göz doldursa da izleyiciye tüyler ürperten yansımaları kesintili olarak veriyor. Bunun yanı sıra flashback sahnelerinden faydalanan yapım, her ne kadar teknik olarak yeni dokunuşlar deniyor gibi gözükse de artık etkisi oldukça cılızlaşmış olan bir başka tekniği de yine aynı anlatı içerisinde harmanlamaya çalışıyor. Filmin müzik dünyasının ışıltısını yine daha önceki filmde de olduğu gibi Akira Yamaoka üstleniyor. Bu bağlamda tercih ettiği benzer tınılarla izleyiciyi adeta ilk Silent Hill evreninin köşelerinde gezdiriyor.
Sisi Yorgan Niyetine Üzerine Örtmüş Bir Senaryo
Anlatıda değinilmek istenen duygusal dokunuş filmin çerçevesinde tam anlamıyla işlevsel bir tuşa dönüşüyor. Her ne kadar olay örgüsünde James Sunderland ve Mary Crane karakterleri ön planda olsa bile, bunlar da kendi içerisinde farklı karakterlere bürünüyor. Çoğu sahnede bu ikiliyi tıpkı oyundaki karakterlere yakın bir imaj ve planda yakalayabilirsiniz. Bu birbirinden doğan karakterler birbirleriyle herhangi bir yarış halinde olmasalar da filmin anlatısında boyutsal olarak karşımıza çıkıyor. İlk sekanstan itibaren bu ikili üzerine hikâye tam anlamıyla derinleşmediği için filmin ilerleyen kısımlarında da bunu sıklıkla fark edebiliyoruz. İlk filmin üzerinden 20 yılın geçmiş olması her ne kadar Return to Silent Hill’i seriyi sevenler için farklı bir yerde konumlandırsa da, psikolojik bir yolculuğun en kalıplaşmış hali bu yeni filmde vücut buluyor. Görsel katmanlarda kasvetli yansımalar filmin temasını her anda destekliyor, kullanılan mekânlarda belirsiz sınırlar ise hâlâ mevcut. Görsel efektler ve CGI kullanımının baskın olması yeni filmde kasabanın karanlık havasını neredeyse alıştığımız kasvetinden ve belirsizliğinden çekip alıyor. Böylece “karanlık” olanın herhangi bir anlamı veyahut mesaj olanağı ortadan kalkıyor. Bu anlamda karanlık öğeler hiçbir şekilde dramatize edilmiyor ve etkin rol de oynamıyorlar. Önceki filmde mekânların düşük çözünürlükte olması anlatı içerisindeki karakterlerin boğucu yapısında keşfedilen alanları daha yaratıcı kılıyordu.
Sırtını Sadece Nostaljiye Dayayarak Tempoyu Düşürmek
Return to Silent Hill bir şekilde bu olasılığı en az seviyeye indirmiş. Paris’te yapılan dünya prömiyerinde “Pyramid Head” ve filmin kült hemşireleri cosplay’leri sayesinde sinema ortamı oldukça düşsel bir boyut ile izleyicileri ağırlamış oldu. Bu durum aynı şekilde filmin anlatı çerçevesine de sığdırıldı. Le Grand Rex’te gerçekleştirilen etkinliğe aynı zamanda Christophe Gans ve Akira Yamaoka eşlik etti. Film öncesi konuşmalarında filme dair detaylı ipuçları vermeyen ikili aradan geçen 20 yılın nostaljisi kapsamında izleyiciyi seans öncesi ısıttı. Le Grand Rex elbette Paris’teki en iyi salonlar arasında başı çekiyor. Büyük perdesi ve salonu ve izleyicilerin tepesinde film boyunca parlak yıldızların bulunmasıyla tam anlamıyla düşsel / sinemasal bir aura yakalayan böyle bir ortamda Return to Silent Hill’i izlemek büyük bir ayrıcalıktı. Bu açıdan seyir bağlamında elbette normal bir salonda aynı filmin deneyimlenmesinden çok daha farklı bir etki bıraktı.
Buna karşın filmin genel yapısı üzerine görsel düzlemde çok düşünülmüş olsa da içerik ve senaryo açılarından kopukluk ve derinlik sorunu çekiyor. Oldukça karakter odaklı ilerleyen Return to Silent Hill, elbette ki ilerleyen yıllar içerisinde yeni bir revize ile beraber yeni bir uyarlamayı hak ediyor. Film bir süredir Avrupa’daki tür festivallerini teker teker dolaştı ve yakın zamanda vizyonda da yerini aldı. Duygu aktarımına bu denli eğilmiş ancak bunu aktarmada bu denli yüzeysel kalan, yine de nostaljik etkisi uğruna izlenmeye şans verilebilen Return to Silent Hill, her zaman 2006 yapımı Silent Hill’in serinin en iyi filmi olduğunu hatırlatmaya devam edecek.
