Yeni sezonun, dış çekimlere yoğun bir şekilde ağırlık verildiği ikinci bölümünde ana karakterlerin daha çok dışsal benliklerine tanık oluyor, buna bağlı olarak bir önceki bölümde ortaya çıkan Lumon’un kendi çalışanları üzerindeki karşıtlıklar ilkesinin de tadına bakmış oluyoruz. Milchick’in (Tramell Tillman) başlangıçta dolaylı yollarla kurmayı arzuladığı teatral Lumon yapısının arka planını deneyimlerken diğer yandan ise bir kez daha ana karakterlerin adaptasyon sürecine tanıklık ediyoruz. Defalarca kez ihlal edilmiş varoluşsal gerçekliğin boyutları her bir karakter aracılığıyla darlaşıp genişlerken sekansların belli bir aksiyon yükü alması içsel (innie) ve dışsal (outie) arasındaki iniş ve çıkışları da aynı oranda etkiliyor. Kontrollü, organik olmayan bir yaşam formunun ilerleyişine tam onay vermiş olan Mark (Adam Scott), Dylan (Zach Cherry) ve Irving (John Turturro), iş kişilikleriyle gerçek dünya kişiliklerinin ayrıntılarına aynı anda hâkim olamasalar da bu noktadan sonra ikiye ayrıldıklarının net bir şekilde farkına varıyorlar. Bir önceki bölüm de dahil olmak üzere bu bölümde de henüz Helly’nin (Britt Lower) diğerlerine oranla nasıl bir döngü içerisine girdiği hâlâ büyük bir soru işareti olarak tepede asılı kalıyor. Buna rağmen beraber çalıştıkları ve daha önce birbirlerini tanımış oldukları konfor alanı onları hali hazırda alışılmış, gerçek olmayan gerçekliklerinde mutlu ve motivasyon sahibi kılmaya devam ediyor.
Dışarının İş birliği – İçerinin Açık Unutulmuş Fırını
Dışsal hayatın belli bir düzlemde hâlâ muamma oluşu ve Burt‘ün (Christopher Walken) iki bölümdür Irving aracılığıyla varlığını birkaç kez taçlandırması seri boyunca izleyicinin de dışarıdan ziyade, daha çok içeriye hâkim olduğunun bir göstergesi. Serinin ikinci sezonu gücünü daha çok bu yönden alırken belli yapboz parçalarıyla merak duygusunu nesneleştiriyor ve çoğunlukla yoruma açık bırakıyor. Tıpkı ilk sezondaki gibi kendi kendilerine yeterli olamayan Lumon’un ana ekibi, sadece rastlantısal bir şekilde beraberliklerinden ortaya çıkan bir geçmiş üzerinden varlıklarını devam ettiriyorlar. Böyle bir durum hem içerik hem de karakter yazımı açısından da klostrofobik bir boyut kazanıyor. Öte yandan sadece koridorlardan ve belli oda bölümlemelerinden oluşan Lumon’un içsel yapısının kabuğu da böylesi bir yansımaya izin veriyor.
Dogmatik Uykunun Gerilimli İniltileri
Bölüm boyunca özellikle Irving’in telefon kulübesi aracılığıyla her iki dünyaya da o an sahip olduğu bilinci aktarma mücadelesi hâlâ dış ve iç tarafların belli bir konsensüse sahip olmadıklarının göstergesi olarak karşımıza çıkıyor. Öte yandan Helly’nin önemli bir kart gibi kullanılıyor olması da bu “onaysız onaylı” durumu ikiye katlıyor. Dışarının kapalı bir biçimde iletişim kurma hali ve bunun yüksek oranda yasak olarak ekrana yansıtılması bir anlamda karakterlerin en kaçamaklı yanlarını ortaya koyarken diğer yandan kurtulmayı bekleyen uçurumun eşiğindeki sönmüş varoluşsallığa da selam ediyor. Bu şekilde Irving’in veyahut Helly’nin dogmatik bir rüyaya tam olarak yatmak için mi yoksa o dogmatik rüyadan sonsuz bir uyanış gerçekleştirmek için mi oraya geri döndükleri önemli soru işaretleri arasında. Buna ek olarak sezonun ilk bölümünde yeni karakterlerle işlenen teatral kurgunun tam olarak bir aldatmaca ürünü olduğuna tanıklık ediyoruz. Senaryoda bu türden bir oynama karakterler arası aksiyonlara zaman kazandırdığından sezonun hâlâ yavaş ilerlediğini söyleyebiliriz. Buna ek olarak alışılagelmiş dekor yapısının, sıkışmışlık hissi aracılığıyla yavaş bir eylem kalıbına oturtulması, dile getirilemeyen işten çıkarılma prosedürünü de anımsatıyor.
Kapı Alegorisi
Bir anlamda Lumon’un iç dizaynına vurgu bağlamında ortaya çıkan Dylan ve kapı alegorisi (Adrian Martinez’in başarıyla canlandırdığı kapı mağazası müdürü), bu bölümün en dikkat çekici anlarından birine tanıklık etmemizi sağlıyor. Dylan bir ayrık olarak ilk defa bu noktada doğrudan bir ayrımcılığa uğruyor, bu da Lumon’un hem sosyolojik hem de politik açıdan bulunduğu noktanın ne kadar eleştirel bir duvara sahip olduğunu gösteriyor. Kapının nesne olarak bir noktadan başka bir noktaya geçişte aracı olarak kullanılması ve genellikle içerisi ve dışarısının ayrık noktasını oluşturması nedeniyle Dylan bir bağlamda kendi dışsalında yarı açık kalmış bir “kapı” görevi görüyor. Bu bağlamda hem kendi hikâyesini hem de anlatıcı karakterini olabilecek en şiddetli şekilde eleştiriye boğan Severance, kendi tasarımına da bir çeşit göndermede bulunuyor. Buna ek olarak Helly’nin bizzat kendi içselini elindeki kayıtlar aracılığıyla izliyor olması yine bir dışsalın içsele olan doğrudan eleştirel yaklaşımını en sessiz biçimde sunuyor. Hasar kontrolü konusunda yüksek derecede motive olan Helly’nin dışsalı, sezonun yeni bölümlerini yönetir tarzda bir duruş sergiliyor. Bu durum kimi zaman bir kerteriz noktası işlevi görürken kimi zaman ise bilinmezlik doğuran yanıyla merak da uyandırıyor.
İşlevsel Ölüm Yerine Devre Dışı Bırakılmış Çipler
Helly karakteri üzerinden bir nevi resmi bir prosedürün parçası olan çip kullanımı ve Lumon’a hizmet etme durumu, sezonun ilk bölümlerinden beri şaibeli bir alanın içerisinde kendisini kemiriyor. Henüz çip düzeneğinin çıkartılması veyahut devre dışı bırakılmasına yönelik herhangi bir dışavurum gerçekleşmemiş olsa da karakterlerin birbirlerine olan bakışlarını paralel olarak kendilerine yansıtmaları özelinde sadece Helly’nin dışarıda kalması bir süredir soru işaretlerinin en büyüğünü besliyor. Kapalı ve loş dış ortamların oluşturduğu gerçekdışı gerçeklik yapısıyla dışarıdaki gündüzün bile Lumon’un en karanlık odasından daha kasvetli olduğunu görüyoruz. Bu da bir çeşit dışarının illüzyonu olarak bölüm boyunca yanımızda duruyor. İkinci bölüm itibariyle ilk bölümde açılan boşlukların doldurulmasını izlerken diğer yandan dünyalar arası kopukluklara da yama yapılıyor. Cobel/Selvig‘in (Patricia Arquette) konumu bile henüz tam oturmamışken bölümün adını şekillendiriyor olması da anlatının çarpık ve henüz düzenlenmemiş karmaşasına göz kırpıyor.
SEVERANCE 1. Sezon (9 Bölüm, 9 Eleştiri Yazısı – Burcu Meltem Tohum)