Dial M for Movie olarak 76. Uluslararası Berlin Film Festivali’nde Panorama kategorisinde izleme şansı bulduğumuz Aidan Zamiri’nin “uzun metraj video klip” tarzındaki filmi The Moment (2026), Charli XCX’in orijinal fikri üzerinden ortaya çıkmış, daha sonra ise yine Zamiri ve Bertie Brandes tarafından senaryolaştırılmış. Zamiri’nin daha önce Charli XCX’in müzik videolarının yönetmenliğini de yaptığını düşündüğümüzde filmin bize uzun bir müzik klibi gibi görünmesinin altında yatan neden daha net ortaya çıkıyor. Hatta öyle ki tür olarak da kimi zaman belgesel kimi zaman ise dram türlerini çağrıştırıyor. Öte yandan film mockumentary (kurgusal belgesel-format) olarak değerlendiriliyor. Dolayısıyla filme dair bu türden bir yaklaşım tamamen bilinçli bir dokunuş. Hikâye genel temasıyla İngiliz şarkıcı Charli XCX’in geçtiğimiz yıl oldukça ses getiren ve bugün de temposu hâlâ süren brat albümü etrafında şekilleniyor. Pop yıldızının imajı bu filmde oldukça karikatürize edilmiş. Anlatı olarak tüketim kültürü ve pop dünyasının acımasız yanlarına vurgu yapan The Moment, filmde bahsedilen konser turunun tamamına dair herhangi bir anlatı içermiyor. Film, daha çok tur öncesindeki teknik ayrıntılara ve sanatçının içsel dünyasına dokunuyor. Bu şekilde zincirleme olarak sürekli sorgulanan “ünlü olmanın bedeli” düzleminde ilerleyen tempo, izleyiciye konser turu ideasını satmaya çalışıyor.
Ün Bir Etiket, Hepimiz Sıradanız
Charli XCX’in ekranlarda gösterilen ün temasından ziyade burada onun oldukça sıradan yanlarına tanık oluyoruz. Bu da filmde samimi bir ton yakalıyor ve filmin izleyiciyle iletişime geçmesini sağlıyor. Bir nevi The Moment, sahip olduğu içerik malzemesini hicvetme yoluyla kendisini inşa ediyor. Bu tonda bir yaklaşım ise filmin dinamiğine ısınmamızı sağlıyor. Çekim teknikleri olarak oldukça spontane bir kurguda ilerleyen film, rastgele görünen estetik kavramını da açığa çıkarmaya çalışıyor. Bu şekilde aynı orantıda şöhretin kendisine de vurgu yapıyor. Bir nevi meta bilinç doğrultusunda ilerleyen kamera çekim açıları düz bir kurgu motifinden ziyade parçacıklı anlatım kurgusunu yansıtıyor. Bu durum kimi izleyici açısından negatif olarak değerlendirilebilir ancak tür bakımından yapımın dinamiğine uygun olduğu için görmezden de gelinebilir. Görsel anlatımdaki estetik dil her ne kadar sıradan olanın görüntüsüne yanaşsa da teknik anlamda günümüz kameraları kullanıldığından sekanslar doğrudan nostaljik tonda akmıyor. Bu açıdan The Moment için yüksek kalitede uzun bir YouTube videosu da diyebiliriz. Charli XCX’in birebir kendi üzerinden yaratmış olduğu bu karakter, onun kurgudaki varlığını kimi zaman absürt bir figür olarak gösteriyor. Diğer yandan kendisini bir süredir başka yapımlarda kısa kısa görmekteyiz lakin şarkıcı kimliğinin önüne geçebilecek bir performansı olup olmadığı tartışmaya açık.
Bir Başarı Etiği Olarak İçsel Çatışmanın Araç Haline Gelmesi
Senaryonun yazım aşamasın toplamda 10 gün sürdüğünü ancak çekimlerin neredeyse 30 güne yayıldığını basın toplantısında dile getiren ekip bu türden bir çekimin hızlı ancak kurgudaki tutkusuna da uygun olduğunu belirtiyor. Yaratıcı olmanın riskini bir nevi tempo olarak kurgunun içerisine yerleştiren Aidan Zamiri, filmdeki müzik tasarımı için A.G. Cook ile ortak çalışmış. Bu da filmin genel tonunu belirleyen başka bir faktör olarak ortaya çıkıyor. Filmde aynı zamanda Alexander Skarsgård’ı (Johannes) görüyoruz; daha önce canlandırmamış olduğu bir tür karaktere hayat veren aktör, kimi zaman ciddi anlamda filmin ana kurgusunun önüne geçebiliyor. Onun dışında duayen oyuncu Rosanna Arquette ve Interview dergisinin direktörü Mel Ottenberg ile Hailey Gates (Celeste) de canlandırdıkları karakterlerle dikkat çekiyor.
Festivalin Panorama kategorisine oldukça iyi oturan The Moment, müziği sadece bir fon olarak kullanmıyor, onu tüm filmin kurgusunda başrole oturtuyor. Daha filmin açılış jeneriğinde ve devamında da özellikle Gaspar Noé’nin son zamanlarda YSL için yaptığı çalışmalara benzeyen ışığın ve müziğin kullanım biçimi filme estetik doku katıyor. Gerçek gibi görünen ancak sürekli kırılma noktasında olan bu unsur, filmin gerçeklik katmanını biçimlendiriyor. Titrek kamera, doğal ışık, kamera arkalarının doğrudan gözükmesi, PR krizlerinin filtresiz yansımaları bir anlamda günümüz medya dinamiğinin de arka planını başka bir açıdan hicvediyor. Bu da Charli XCX’in kendi marka değeri üzerinden yaratmış olduğu başka atıfsal hiciv durumlarını akla getiriyor. Dijital kimlik ve imajın parçalanması filmi hiper pop temasından dramatik olana yanaştırıyor. Synth katmanları ve ambient dokuları da bu durumu adeta cilalıyor. Kimliğin sabit bir değer olmadığını savunurken onun bir performans aracına dönüşme hali üzerinden bireyin kendisini pazarlama noktasına gelmesine işaret eden The Moment, bir alt kültür olarak tükenmişliği bu endüstri parodisinde araç olarak kullanıyor.
