Michael Shanks‘ın hem yazar hem de yönetmen koltuğunda yer alarak çektiği ilk uzun metraj filmi olan Together (Birlikte, 2025), uyumlu bir çift olmanın en katı kurallarını yansıtan bir yapım. Başlangıç sekansı olarak hikâye anlatımında genişten özele doğru bilinçli bir şekilde bir akış gerçekleştiren film, ana karakter olan Tim (Dave Franco) ve Millie’yi (Alison Brie) doğanın içerisine en yalın şekilde çekiyor. Böylelikle aynı zamanda kendi benliklerine ve kişiliklerine sarılan çiftin tek odak noktaları yine kendileri oluyor. Uzamsal olarak insanlardan uzaklaşmanın hem metaforik hem de fiziksel sonuçlarıyla beslenen çift, her ne kadar çevresindekilerle veda niteliğinde bir ayrılma yaşasa da kendilerine yönelik kesin bir dönüş yaşıyorlar. Bu da onları kendi ekolojileri çerçevesinde belli bir metamorfoz evresine sürüklüyor. Varoluşun karmaşık dokusu ve ikili ilişkilerin dengesiz yapısı kendi kabuğunun çatlaklarından sızarken Tim ve Millie’nin kendi kendilerinin eğlencesi haline gelmesi ve ortak yalnızlıklarının oluşturmuş olduğu damarın kalınlaşmasıyla ontolojik konum kendi çizgilerini belirginleştiriyor. Michael Shanks bu filmiyle ilişkilerde toplumsal dinamizm yaratan çağrışımları karakterlerinin bedenleri üzerine dikkatli bir şekilde işliyor. Yönetmenin malzemesi ontolojik açıdan metaforik göndermelerde bulunurken, az sayıda olsa da insan merkezli bakış açısından yola çıkan sürükleyici deneyimleri görsel bir enstalasyona dönüştürüyor.
Bedenin Radikal Olarak Yeniden Konumlandırılması
Shanks, karakterlerini çoklu ortamlara yayma veya yerleştirme niyetinde değil. Bu da anlatı içerisinde dolanan karakterleri genel olarak uzamsal açıdan sınırlıyor. İnsan ve onun dönüşüm öğeleri temel anlatı kimliğine geçiş yaparken insan/doğa ikiliği kendisini yalnız bir aktör ilan ediyor. Böylece her iki karakterin canlı varoluş dokusu ayrılmaz bir parça olarak algılanmayı bekliyor. Bu dışavurumun doğa ile bir birleşim yaşaması ve kendisini toplumdan ve diğer insanlardan iyice soyutlaması bireylerin birbirlerine karşı olan uyum ve arzu nesnelerini törpülüyor. Öyle ki giderek törpülenen bu ontolojik dokular kendi ham maddelerini kaybediyor ve karakterlerin kayıp parçalarından tekil birey inşasına başlıyorlar. Bu türden bir eylem bütününün bireysel kimlik merkezinden uzaklaşıp kendi eylemlilik değerlerini çoğaltması bizi izleyici olarak metaforik olanın ekolojisine doğru çekiyor. Tim ve Millie ikilisinin birbirlerine dönük can yakma hali onların birbirlerini sevme biçimi olarak içten içe yanan bir göstergeyi işaret ederken bir gerilim anlatısının esasında metaforik bağlamda oldukça yoğun bir ilişkinin perdesini aralaması, Together’ın da kimliğini katmanlı bir şekilde boyayan bir aktarım biçimi. Öte yandan görsel bağlamda filmin etkin olarak gerilim düzeyini ön plana çıkarıp izleyicilerin dikkatini çekmesi, filmin altında yatan “birliktelik” mesajının altını görünmez bir kalemle çiziyor.
Hayvanlar Gibi Kokunu Kilometrelerce Öteden Alabiliyorum
Bir ur gibi kesilip atılamayan ancak derinin altına gizlice sıkıştırılan bir bedenin kokusu, adeta diğer bedenin üzerinde anlamsal olarak çoğalıyor. Michael Shanks, bu ifadeyi doğrudan izleyicinin karşısına çıkarmıyor ancak bunu görsel düzlemde en kanlı şekilde boyuyor ve bunu yaparken hiçbir karakterine de acımıyor. Karakterler her seferinde hikâyelerine yeniden başlamak istediklerinde kendilerini buldukları tek nokta yine kendilerinin yanı başı oluyor. Bu gönderme bile yeterince gerilim yaratırken çiftin kendilerini avlayıp çiğ çiğ yemesi ise filmin gerilim öznelerini adeta inletiyor. Biyolojik bir istilayı andıran kareleriyle Together adının hakkını yeterince veriyor. Manzaralarının rahatsız edici ihtimaliyle yüzleşme konusunda ciddi adımlar atan filmin dinamiği ve renk paleti huzursuzluk ve uyumun renkleriyle duş alıyor. Adeta hayvanlar gibi birbirlerini avlayan çiftlerin evreninde geçen Together, bizi tanıdık sınırlara yaklaştırarak hayvansal içgüdülerin oyunlarına bırakıyor. Bedenlerin kendi içerisinde direniş ve dönüşümüne odaklanan Shanks, izleyicileri kendi doğalarının ilişkisi üzerine tekrar düşünmeye çağırıyor. Bedenin doğal ve sentetik unsurları organik ile organik olmayanın sınırlarını bulanıklaştırıyor; bu bağlamda direniş ve dönüşümün vizyonu bedende yerleşik bir güç haline gelirken yaşam formu için yeni bir konak çemberi oluşturuyor.
Manik Bir Beden Manifestosu
“Body-horror” temelli olan Together’ın ana anlatısı insan formundan yine nefes alan, yiyen ve hareket edene dönüşmek. Başta Society (1989) olmak üzere Re-Animator (1985), Dead Ringers (1988) ve The Substance (2024) gibi filmleri görsel düzlemde akla getiren ancak kendi hikâyesiyle bu yapımlardan ayrılan Together, bir avdan ziyade kendi kendimizin avcılığını yaptığımız auranın, bir anlamda insan olmanın bireysel kibrini hedefine alıyor. Karakterlerin birbirlerini yıkmak için çabaladığı düzlemde hayatta kalmayı adaptif hale getiren, yalnızca yeniden ortaya çıkabilecek ortak bir türün ihtimali oluyor. Shanks, bunu yaparken görsel anlamda maksimalize edilmiş noktalara tutam tutam ulaşıp elindeki malzemeleri minimalize ediyor. Öyle ki Dave Franco, Alison Brie ve Damon Herriman’ın canlandırdığı temel karakterlerle sadece hikâyesini öne çıkarıyor. Geriye kalan tüm karakter odaklı malzemeleri adeta bir konak gibi kullanıyor. Bu anlamda mekân neyse, anlatıcı olan karakterler de soyut anlamda bu türden bir aracı haline geliyor. Yırtıcı ve yanılabilir özellikleriyle bulunduğu bölgeye göre aralarında simbiyotik bir bağ geliştirebilen bir yaşam formu olarak bir tür kişisel normlar bütününe dönüşen film, doğa/erotizm konularını karakterize ederek bireyin ana kimliğini ana endişesi haline getiriyor. Makyaj departmanından yıl boyunca sıklıkla söz ettirebileceğini düşündüğümüz Together, insan olma deneyiminin ham halini yansıtırken, fiziksel tasvirin ve insan anatomisinin ötesine ince bir hassasiyet darbesi atar.
