Haz ilkesinin bir nevi özne taşkınlığı olarak değerlendirilebilecek olan kısa yoldan büyük kazanç hali Paper Tiger’da (2026) gerçeklik ilkesini doğrudan askıya alan bir yapıda izleyiciye sunuluyor. James Gray’in hem senarist hem de yönetmen koltuğunda oturduğu yapım, Gray’in Armageddon Time (2022) filminin bir nevi devamı niteliğinde düşünülmüş. Öte yandan filmin iskeletinin de yönetmenin kişisel aile tarihine göz kırptığını söylememiz gerek. Suç anlatısını bir nevi kendi hikâyesini anlatmak için kullandığını ve bu türe hiçbir şekilde romantik düzlemde yaklaşmadığını röportajlarında belirten Gray, kırılgan bir omnipotans (her şeye kadirlik) yanılsamasını filmin henüz başlangıç noktasında patlatıyor ve bu patlama ile ortaya karanlık ve dağınık parçacıklar saçılıyor. Filmin başrollerinde Adam Driver (Gary Pearl), Scarlett Johansson (Linda Pearl), Miles Teller (Irwin Pearl) ve Gavin Goudey (Scott Pearl) gibi isimler bulunuyor. Ekranda görülen hayat ile gerçek hayat arasındaki uçurumda kaybolan yaşamların kapılarını izleyiciye aralayan Gray, bilhassa 1950’lerde televizyonlar aracılığıyla orta ve alt sınıf ailelerine altın tepside sunulan dizi yaşantılarının baskın geldiğinin altını çizerek klasik Amerikan Rüyası’na bağlı kapitalizm sistematiğinin haritasını sunuyor. Günümüzde de popüler kültürün, kapitalizm reklamını özellikle sosyal medya aracılığıyla yaptığı düşünülünce “yüksek yaşam standardı” anlayışı bir nevi bireyin ve aile bireylerinin ocaklarında göreceli yoksunluk ifadesi olarak kullanılabilir. Özneye idealize edilmiş bir yaşamın pratiğini tamamen ücretsiz bir tanıtım gibi sunan Paper Tiger, gündelik hayatın halini geleceğin simgesel borcu haline getiriyor.

Ekolojik Kaygının Metalaşması
1980’ler New York’unda geçen Paper Tiger, Brooklyn’de endüstriyel su kanalı olan Gowanus Canal’ı çevresel bir adaletsizlik çemberine dahil ediyor. Böylece kapitalizm konusunu bir aile temelinde bireysel bir konu olmaktan çıkarıp onu aynı zamanda ekolojik bir olay haline getiriyor. Doğanın temizlenme halini de belli bir yeni kâr yapısı haline getiren “geri dönüşüm” sistemini de eleştiren James Gray, bir nevi sosyolojik ve çevresel bağlamda bugün pek de “görülmek” istenmeyen bir tartışma başlatıyor. Yaratmış olduğu karakterler çerçevesinde bireyin içsel çelişkisini onun toplumsal konumu ve o konumu oluşturan dinamiklere göre özelden genele bir hiciv dilinde destekleyen film, ekonomik ve ekolojik sistemin ahlaki sınırlarının ihlali üzerine bir manzara sunuyor. Bunu yaparken filmin teatral havası kimi zaman, oyuncu tercihlerinden de ötürü akıllara Marriage Story (2019) filmini getiriyor. Mekân kullanımının simgesel ve psikanalitik değeri filmin ana hikâyesinin önüne geçiyor. Buna rağmen filmdeki didaktik öğeler karakter kullanımıyla oldukça minimal bir şekilde yansıtılmış. Bastırılan konuların su yüzeyine çıkma hali hem ekoloji hem de bireysellik açısından kendi kimliğini oluştururken film, Gowanus Canal ekseninde kendi mitolojik anlatı çerçevesini doğuruyor.

Başlangıçta Scarlett Johansson ve Adam Driver’ın canlandırmış olduğu karakterler için Anne Hathaway ve Jeremy Strong düşünülürken daha sonra oyuncuların diğer projeleriyle belli bir çakışma yaşaması sonucu karakterlerin Johansson ve Driver’a aktarımının, sadece ikilinin aynı tondaki karakter yapısı benzerliği nedeniyle Marriage Storyfilmini anımsatması negatif bir yan olarak değerlendirilebilir. Görüntü yönetmeni Joaquín Baca-Asay’in filmdeki ve filmin afişine de yansıyan sıcak, yıpranmış dokuya ulaşması ve onu Paper Tiger’ın evrenine nakletmesi 5-6 aylık bir süreci kapsamış. Özellikle çürümekte olan bir görsel dilin filmin anlatısı ile en doğal şekilde buluşması için 1970’ler ve 1980’ler sinemasının dokusuna yaklaşmayı tercih eden Gray, bu şekilde antika doku ile ölüm ve kaybetme hissini aynı anda ekrana taşımaya çalışmış. Normalde bu türden bir teknik filmin yapısına romantik, dönemi güzelleştirme havası katabilecek potansiyelde iken Paper Tiger’da bu durum üzerine oldukça çalışılmış, yine de bu boyut üçüncü plana atılıyor ve düşünüldüğü gibi doğrudan ilgi uyandırmıyor. Öte yandan karakterlerin sert yapısı ve konunun ciddiyeti de bu türden biçimsel bir yaklaşımı gölgeliyor. Bu türden sararmış, bir nevi antika dokunun afişte de karşımıza çıkması filmi belli bir karikatür yapısının içerisine yerleştirdiği anda anlatımın ciddiyeti de aynı türden bir darbe almış oluyor. Bu şekilde arzulanan görsel manipülasyon her ne kadar üzerine çalışılmış olsa da film geneli boyunca uyur vaziyette, alışılmış bir akış yakalıyor.

Görünmeyen Şiddetin Sağaltımında Suç Melodramı
Kişisel kayıpların kamusal alanda işlenmesi ve bu durumun her zaman belli bir aile yapısının içerisinde kendisine “kötücül” bir köşe bulmasıyla ve giderek de köklerini büyütmesiyle Paper Tiger, şiddetin kendisini doğrudan göstermek yerine sistemin kendi şiddetli yanını kadraj dışına iterek merak uyandırmaya çalışıyor. Yine de bunu yaparken sesini her zaman alçak tutuyor çünkü onun yerine karakterlerinin baskın yapıları yeterince konuşkan ve yıkıcı halde karşımıza çıkıyor. Böylelikle filmin dramı kulakları sağır ederek değil, otobiyografik yanlar da taşıdığından kimi zaman oldukça törpülenmiş bir şekilde kendini var ediyor. Hem yönetmen hem teknik ekip hem de oyunlar arasındaki asimetri yapısı filmin akışı esnasında gerilimini görünür kılıyor. Bu bir nevi izleyiciye sopa göstermek olarak düşünülebilir, bu da akıllara doğrudan Pierre Bourdieu’nün ekonomik / sembolik sermaye kavramlarını akla getiriyor. Bu anlamda güçlü referans ve analitik okumaya oldukça açık olan Paper Tiger, yasın estetizasyonunu Hitchcockvari bir gerilim içine taşıyor. 35 mm kamera kullanımındaki film boyunca perdede akan kareler, mahremiyette oluşan çatlakların korunaklı alanında sinematografik bir paradoksun parçasına dönüşüyor.

