Ryan Stevens Harris’in üçüncü uzun metraj filmi olan Moon Garden (2022), tam anlamıyla cehennemi andıran havasıyla tüm rüyalardan uzak olması dilenen tedirgin bir atmosfere sahip. Başrolünde kendi kızı Haven Lee Harris’i Emma rolünde oynatan Harris, Moon Garden’ın geçtiğimiz L’Étrange Festival’in en tedirgin edici atmosfere sahip filmi olmasıyla dikkatimizi çekmişti. Gerçeklik ilkelerini birer aksesuar olarak kullanan film, diğer yandan gerçekliğin kendi fantezisi haline getirdiği karanlık yapıyı derinlemesine besleyerek film boyunca izleyiciyi kol bileklerinden ayak bileklerine değin tekinsiz bir kaşıntının içerisine çekiyor. Bunun dışında karşımızda yine bir Lewis Carroll yansıması olduğunu da unutmamak gerek. Rüya atmosferini yol gösterici bir anlatıcı olmadan çizen Moon Garden, korku kavramını bir anlamda kendi akşam yemeği haline getiriyor.
Diğer yandan filmin görsel yansıması kimi zaman Guillermo del Toro‘nun yapımlarını anımsatırken, kompozisyon karanlığını hiçbir zaman aydınlığa kavuşturmuyor. Bu şekilde film boyunca karanlık bir rüyanın en tedirgin edici, tahmin edilmez mekânlarında gezinirken diğer yandan da karanlığını tadı dilimizin ucuna kadar gelebiliyor. Moon Garden’ın kompozisyonu ve akışı bu bağlamda “karanlık”, “tuhaf” olarak kategorilendirilen neredeyse her tür üst ve alt türü besleyerek filmin bitiminde dahi kendisini, kendi kendine gezdirdiği o karanlık mekânlardan çıkarmaya yeltenmiyor.
Geceyarısı Hiçbir Zaman 12’yi Vurmadığında
24 saati asla aydınlığın içerisine çekmeyen, aydınlık alanlara yaklaştığında ise elini, eteğini oradan hemen kaldıran ve her bir karesinde görsel olarak doyum sağlayan Moon Garden, bir anlamda kendi türünde adını duyurmamış ufak bir hazine olarak anılabilme niteliğine sahip. Bu şekilde bir gece yarısı hikâyesi gibi yataklarımıza sinsice yaklaşıp karanlığın marşını kulaklarımıza fısıldıyor ve bu fısıldama etkisini uzun süre koruyabilmeyi başarıyor. Filmin görsel paleti alışılmadık bir tonda, kimi zaman göze buğulu gibi gözüken kimi zaman ise rüya filtresi yerleştirilmiş tarzda bir görsel dinamizme sahip. Bu dinamizm varlığını filmin bitimine kadar sürdürdüğü için uzun soluklu bir görsel anlatımın içerisine bizi de çeken Ryan Stevens Harris, basit gibi gözükebilecek bir aile ilişkisindeki değişkenleri Emma’nın anlama ve yorumlama biçimleri aracılığıyla izleyiciyi ayakta tutuyor. Bir anlamda ailevi çarkları görsel ve içerik bağlamında belli bir erozyonun merkezine doğru iten yönetmen, doğrudan şiddete başvurmadan duygusal olarak şiddet hissedilişinin ritmini bir kalp atışı gibi tetikliyor.
Çocukluk Travmasını Yetişkin Sandviçinin Arasına Koymak
Zaman zaman stop-motion ve animasyon tekniğinden de beslenen filmin anlatı iskeleti, teknikler arasındaki geçişlerde herhangi bir kayıp yaşamıyor. Filmin dili günümüz teknolojisinin renklendirmesinden uzakta, daha çok 70’lerin 80’lerin dinamiğini taşıyan görsel bir havuzda yüzüyor. Bu da filmin anlatı akışını besleyerek dinamiği basit gibi gözüken bir eylem üzerinden alıp bilinçli olarak kendi farklı yolunu kurmasına yardımcı oluyor. Bu şekilde izleyiciyi tamamen geri dönüş yolunun bulunmasının imkânsız olduğu karanlık bir yere sürükleyen Moon Garden, bilinçli olarak çizmiş olduğu akışını oyuncuların olduğu kadar renklerin de doğaçlamasına bırakıyor. Böylelikle keşfe doğrudan açık hale gelen kompozisyonu, filmi özgün kılıyor. Kendi içerisinde kendine has birçok başka dünya da yaratan Moon Garden, karanlığın ortasına en renkli ışıkları sızdırsa dahi bildiğimiz anlamda yolu aydınlatan ışığı, kendi kurduğu tüm yollardan uzakta tutuyor. Böylece şekillenen tüm anlatım akışı filmi takip etme açısından izleyicide belli bir dinamik oluşturuyor. Her ne kadar fantastik türde yer alsa da filmin fantastik metin altında gerçekliğin elinden tuttuğunu söylemek mümkün. Bunun yanı sıra yeşil, kırmızı ve mavi gibi renklerin canlılığına bile cehennem havasını üfleyen yapım, zaman zaman steampunk – bilimkurgu ambiyansıyla çağdaş bir korku anlatısı yaratıyor.
