75. Uluslararası Berlin Film Festivali’nde Berlinale Special Gala kategorisinde gösterilen Bong Joon Ho’nun Mickey 17 (2025) filmi bilimkurgu türüne hicivsel bir yaklaşım yakalamaya çalışırken türünü komediye döndürüyor. Filmin başrollerinde Robert Pattinson (Mickey Barnes), Steven Yeun (Timo), Naomi Ackie (Nasha), Mark Ruffalo (Kenneth Marshall), Anamaria Vartolomei (Kai Katz) ve Toni Collette (Ylfa) bulunuyor. Edward Ashton’ın Mickey7 adlı kitabından uyarlanan film, sömürge, mülk, yeni yaşam formları ve ırklar üzerinden anlatısından kendine özgün eleştirel bakış açısı getirmeye çalışıyor. Bunu yaparken olabilecek en basit ve kimi zaman komediye kaçan unsurlarıyla durumun ciddiyetini yansıtamayan ve tam anlamıyla cılız kalan anlatım biçimleriyle klasik bir Disney filmi tadı veriyor. Bu durumun en temel sebeplerinden biri tüm mesajların izleyiciye en basite indirgenmiş şekilde aktarılmış olması. Filmin mekânsal tasarımında dahi nitelikli bir dokunuş bulunmayan Bong Joon Ho’nun son filmi sadece içi şişirilmiş bir bilimkurgu estetiği kurbanı olarak kendisini var ediyor.
Kimlik ve Öz Değer Üzerine
Mickey Barnes karakteri üzerinden farklı kimlik tasarımları sunan filmin akışı aksiyonunu sadece bu karakter üzerinden alıyor. Öte yandan filmin medya tarafından pazarlanma stratejisine bakılırsa Mickey 17’nin ön plana çıkan ve merak uyandırabilen tek özelliği burada yatıyor. Karakter çizimi dışında hikâye kompozisyonunun bilindik öğeleri temsil etmesi nedeniyle ve var olanın üzerine yeni bir şey eklememesiyle kuru bir bilimkurgu seyri yaratan filmin akışı birçok kez yine Barnes karakteriyle duraklamaya uğruyor. Aynı karakterin filme hem aksiyon katıp hem de arada akışı durdurmasıyla teknik olarak dikkat çekici olması kaçınılmaz. Güç sistemlerinin belli bir metaforik düzeye oturtulması ve günümüzde de alışkın olduğumuz sistemin bir diğer versiyonunu bize sunmaya çalışan Bong Joon Ho, kendi manifestosunu ortaya koymaya çalışırken diğer yandan alaycı mizahı ile anlatının kemiğini cılızlaştırıyor.
Kapitalizme Yönelik Mizah İnşası
Bong Joon Ho’nun kendisine has kapitalizm eleştiri biçiminin Mickey 17’nin her bir karesine sinmiş olması filmin beklenilen ciddiyet yapısını beslemiyor, daha çok gülünç bir performans yığını oluşturuyor. Bu şekilde Mickey karakteri versiyon atladıkça sömürü mantığı da belli bir kademe atlıyor. Buna rağmen nihayetinde harcanabilir bir hikâye sunan filmin akışı ve içeriği sahip olduğu görsel düzlemin ağırlığını da zedeliyor. Kasvetli olan ile komik olanı aynı potada sunmaya çalışan ancak bunu yaparken anlatının daha çok komedi tarafını doyuran Bong Joon Ho, birbirinin yerine geçme halini zulüm ve verimlilik gibi iki ince ipin üzerine koyuyor. Ölüm konusunu gündelik, yenilip yutulabilir bir mekanizmanın içerisine koyarak insan hayatının bedeline de ne biçildiği konusunda ipuçları veriyor. Elindeki ağır temel konulara rağmen onları birer ara konu niteliğinde izleyiciye sunan ve ana konusunu tamamen kendi uzay mekanizması içinde kaybeden Mickey 17, ölmenin aynı zamanda yaşamak olduğunu dışavuran ve kendisini bu kurgu içerisinde defalarca kez tekrarlayan bir film.
İyiliğin Araç Olarak Kullanılması
Konsepti gereği ölüm eylemini değersizleştiren Mickey 17, gücünü çoğunlukla sahip olduğu oyuncu kadrosundan alıyor. Robert Pattinson ve Naomi Ackie’nin oyunculuklarıyla ön plana çıkan film, insan yapısının üretilebilir olmasını bir nevi iyilik-kötülük oyununa indirgeyerek belli bir Disney tonuna sahip oluyor. Theseus‘un gemisinin yapısını andıran filmdeki gemi yapısı, Mickey’nin sürekli olarak değiştirilebilir olması nedeniyle zamansal bir kimlik değer yargısına işaret ediyor. Belli bir karakter üzerinden sayısal özdeşlik konusuyla kendisi arasında bir bağlantı kurarken, kendisiyle ve başka hiçbir şeyle ilgili olmayan bir ilişkiye gidiyor. Bu anlamda kendi içinde doğrusal bir felsefi anlayışa sahip olsa da Mickey 17, kimlik teorisini basitçe göreli hale getiriyor.
