Önceki bölümde, denizin ortasında gerçekleşen cinayetin ardından, La Dolce Vita başlıklı dördüncü bölüm baştan aşağı su temasının gölgesinde ilerliyor demek abartı olmayacaktır, bir anlamda Ripley’nin (Andrew Scott) – eğer varsa – suçluluk duygusunun dışavurumu, sinemasal düzlemde göstergebilimsel terimceyle “su yerdeşliği (isotopie)” aracılığıyla gerçekleşiyor. Suçluluk duygusu yerine söz konusu olanın aslında Dickie’ye (Johnny Flynn) dönük basit … Okumaya devam et RIPLEY – Bölüm 4: Tatlı Hayat (Tematik ve Göstergebilimsel Okuma)
Etiket: Caravaggio
RIPLEY – Bölüm 2: Merhametin Yedi Biçimi (Tematik Okuma)
İlk bölümle ilgili yazımızda senarist ve yönetmen Steven Zaillian’ın, daha çok da görüntü yönetmeni Robert Elswit’in ne kadar kaliteli bir iş ortaya çıkardıklarından bahsetmiştik, bu bölümle ilgili tematik çözümlememize geçmeden önce Zaillian üzerinde yine kısaca durmakta fayda var çünkü kendisi senarist kimliğiyle harika bir bölüm başlığına imza atmış, üstüne de bu ikinci bölümün büyük kısmını … Okumaya devam et RIPLEY – Bölüm 2: Merhametin Yedi Biçimi (Tematik Okuma)
EGOMANIA – Antropomorfik Görüngülerin Eklektik Dışavurumu
Egomania’nın çekildiği yıl (1986), yönetmen Christoph Schlingensief 26 yaşındadır, tıpkı Tilda Swinton gibi. Tanıştıklarında birbirlerine tutulurlar. Sanatsal, entelektüel veya olabilecek her anlamda. Göz ardı edilen yönetmenler listesinde başı çeken üstad Ming-Liang Tsai’nin oyuncusu Kang-Sheng Lee’den bahsederken dediği gibi: “Yönetmen başrol oyuncusunu sevmeli, ona hayran olmalıdır. Yoksa onu kameraya almak istemez”. Çok doğru bir saptama ve … Okumaya devam et EGOMANIA – Antropomorfik Görüngülerin Eklektik Dışavurumu