RIPLEY – Bölüm 5: Küllüğün Şeffaf Sehpa Üzerindeki Soğuk Soluğu

Serinin müphem bir aşırılığa dayanan beşinci bölümü, nesnenin özneleştirilmesi üzerinden asıl olan özneyi özgürleştirmek adına, nesnenin ontolojik gerçekliğine bedel ödetiyor. Bu bölümden itibaren belli bir mekanizmanın girdabına giren Ripley, öznenin başarılı addetmiş olduğu işi, artık tamamlanması beklenen evrensel bir doğruya doğru çekiyor. Kendi hayati çıkarlarına tam anlamıyla direnmekten ziyade yaşamın kendisine sımsıkı sarıldığı bölümün her … Okumaya devam et RIPLEY – Bölüm 5: Küllüğün Şeffaf Sehpa Üzerindeki Soğuk Soluğu

RIPLEY – Bölüm 4: Tatlı Hayat (Tematik ve Göstergebilimsel Okuma)

Önceki bölümde, denizin ortasında gerçekleşen cinayetin ardından, La Dolce Vita başlıklı dördüncü bölüm baştan aşağı su temasının gölgesinde ilerliyor demek abartı olmayacaktır, bir anlamda Ripley’nin (Andrew Scott) – eğer varsa – suçluluk duygusunun dışavurumu, sinemasal düzlemde göstergebilimsel terimceyle “su yerdeşliği (isotopie)” aracılığıyla gerçekleşiyor. Suçluluk duygusu yerine söz konusu olanın aslında Dickie’ye (Johnny Flynn) dönük basit … Okumaya devam et RIPLEY – Bölüm 4: Tatlı Hayat (Tematik ve Göstergebilimsel Okuma)

RIPLEY – Bölüm 2: Merhametin Yedi Biçimi (Tematik Okuma)

İlk bölümle ilgili yazımızda senarist ve yönetmen Steven Zaillian’ın, daha çok da görüntü yönetmeni Robert Elswit’in ne kadar kaliteli bir iş ortaya çıkardıklarından bahsetmiştik, bu bölümle ilgili tematik çözümlememize geçmeden önce Zaillian üzerinde yine kısaca durmakta fayda var çünkü kendisi senarist kimliğiyle harika bir bölüm başlığına imza atmış, üstüne de bu ikinci bölümün büyük kısmını … Okumaya devam et RIPLEY – Bölüm 2: Merhametin Yedi Biçimi (Tematik Okuma)