VANYA DAYI’nın Kişilerinin Tek Bedendeki Hüzünle Hemhal Kahkahası

Anton Çehov, 1889’da yazdığı Orman Perisi (ya da Türkçe’deki kimi çevirilerde geçen adıyla Orman Cini) adlı oyununun ilk sahnelenişinin ardından gelen ağır eleştiriler üzerine bu metni bir kenara bırakır ama ondan yola çıkarak yeni bir oyun yazar. Aleksandr Vladimiroviç Serebryakov adlı bir emekli profesörün çiftliğinde bir araya gelmiş amaçsız, umutsuz, geçmişe ve bu geçmişi onların … Okumaya devam et VANYA DAYI’nın Kişilerinin Tek Bedendeki Hüzünle Hemhal Kahkahası

SERVANT (Sezon 4, Bölüm 2: ITCH) Kayıtsızlığın Tamamlayıcı Varsayımsal Oyunu

Final sezonunun ikinci bölümüyle karakterlerin maskelerinin artık tamamen ait oldukları yere oturduğuna tanık oluyoruz. Bunun “yeniden doğuş”a mı yoksa çoktan “doğmuş olan”a mı işaret ettiğini tespit etmek izleyiciyi her bölümde köşeye sıkıştıran bir alan açıyor. Leanne Grayson’ın (Nell Tiger Free) evdeki her bir bireye bedensel yakınlığı ancak duygusal açıdan uzaklığı, karakterler arasındaki mesafeleri genişletirken senaryonun … Okumaya devam et SERVANT (Sezon 4, Bölüm 2: ITCH) Kayıtsızlığın Tamamlayıcı Varsayımsal Oyunu

PETITE MAMAN: Çarpıtılmış Zamanın Dekoratif Kafesleri

İçinden kaçılmasını salık veren bir labirentin inşası olan Petite maman (Küçük Anne, 2021) zaman kavramının görünmez sonu düzleminde bize eşlik ediyor. Zaman kavramını ele alan diğer yapımlara göre Céline Sciamma’nınki baş döndürücü bir mısır tarlası tasarımıyla karşımıza çıkmıyor, alan ve mekâna dair ayrıksı bir tasarımı da yok ancak zamanın özel anlamına dair incelikli bir kompozisyon … Okumaya devam et PETITE MAMAN: Çarpıtılmış Zamanın Dekoratif Kafesleri

NEON DEMON ou le dualisme cartésien

Pour gâcher une image, faut-il la « rendre » encore plus visible ? Avec Neon Demon (2016), Nicolas Windign-Refn nous montre les manières de rendre soi-même visible afin d’accéder à un désir obscur, ainsi que les conséquences de cette occupation infâme grâce au caractère de Jesse, campé par Elle Fanning. Les actions de « voir », « parler » et de « rire » … Okumaya devam et NEON DEMON ou le dualisme cartésien